Librum III, Quaestio 1 [Sorbonne Transcription]

Diplomatic Transcription

By Adam Wodeham

Edited by: Andrew Belfield, Amanda Prestowitz

Edition: 0.0.0-dev | March 25, 2016

Original Publication: LombardPress, Baltimore, MD, March 25, 2016

License Availablity: free, Published under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivs 3.0 License

b3-q1

S124vb

1
Circa 1m librum 3m quia alias londoniensis toto anno pertrac
tavi quaestiones 13 primarum distinctionum ideo nunc incipio
a distinctione 14 in qua magister tractat de scientia animae
christi et eius potentia Et de eius scientia quaero primo et eadem forma
qua quaerit magister utrum anima christi habuerit et habeat sa
pientiam aequalem deo

2et videtur quod sic quia anima christi habet sapientiam tantam
vel maiorem quantam deus et non maiorem constat igitur aequalem maior proba
bilis est quia anima christi ut videtur est sapiens duplici sapientia creata
scilicet et increata et iste dua nisi iunctae sunt tanta vel maior sapientia per aequivalentiam saltem sint est sapientia dei igitur etc

3assumptum de dup
lici sapientia animae christi videtur patere per auctoritates sanctorum quas ponit
magister distinctione 13 3ii aequibus in capitulo 4 infert magister sic evidenter
traditur duos esse principales sensus sive geniam sapientiam nam iuxta naturas
duas duas habet sapientias unam creatam sed genitas sine tempore
alteram non genitam sed creatam et per gratiam tollatam ei haec ille et per
utramque istarum fuit anima christi sapiens ut videtur quia ideo per creatam
quia illa fuit unita illie animae igitur et per increatam quia et illa fu
it unita non minus perfecte illi animae vel ista sibi.

4
sed non oportet ut videtur ut dicent quod conclusio concedenda quod aliquis possit sic deci
pere animam christi et si hoc dicatur incidenter in errorem ab ecclesia sol
lempniter in quod conclusio condempnatum istorum qui negaverunt duas
voluntates in christo affectiones creatam et increatam sicut patet in legendo chori

5
praeterea gratia non tollit naturam sed perficit igitur potuit in actum aliquem naturale
praeterea non minus in iudicium creatum quam in apprehensionem sed in secundum ex euvan
gelio praeterea per auctoritatem magistri propositam ad 7m Praeterea quin deus
possit talem producere non videtur concedo igitur conclusionem quae infertur de anima christi

6
de omni potentia dei et quod non habet nec habere potest creatura alia circa notitiam evi
dentem
dentem de alico determinato futuro contingenti ad uturmlibet nec dues etiam ha
beret
nisi quia licet de facto assenserit tale forte potest tamen numquam assen
sisse quod illud erit nunc et illud potest non fore unde repugnantia est creaturam
aliquam evidentis evidentia intrinseca tale aliquid praescire licit certitudinaliter illud est
absque alia haesitatione possit vere iudicare quod sit erit

7praeterea illa
communia ulterior si anima christi deciperetur christus seu deus deciperetur licet teneat
secundum eos et secundum veritatem tenere videretur si decipi pure positive exponi
deberet quod procedere aliter quam sic vel esse debeat in re tunc decipi sed
anima non plus videtur repugnare dei filio quam dolore vel timere secundum animam
et hic 2a attribuit sibi euvangelium quia posset esse defectus praecise poenalis
talis et tunc secundum magistrum non repungnat convenire deo sed si non ponitur
pure positive sed per negativam exponi debeat tunc non valet
consequentia exemplum ad hoc de peccare et de causare actum qui est peccatum
exemplum aliud de esse mortuum et vivum in diversis locis etc talis autem
expositio neccessaria vel consona videtur in omni habente duplicem cognitivam
iudicativam per quarum unam errare posset altera non errante tunc
enim decipi uno modo videtur esse credere aliter quam sit vel erit etc alio modo
sit credere et simul cum hoc non scire quomodo est verbi gratia si notitia
tactiva in extremibus duorum digitorum quibus apparet tangenti unum
pisum quod tangat duo esset iudicativa vel notitia qua mediate visione
apparet michi baculus cuius pars est in aqua et pars extra fractus esset iudicativa
si nullum aliud iudicium de opposito nec evidens iudicium de proposito simul
haberem, deceptus essem et sic deceptus dicerem nunc autem quia aliunde
certificor evidenter vel saltem dubito propter experientias alias praeteritas quod
non sit ita licet nullo modo per potentiam naturae contingere possit quin mihi baculus
frangi appareat et quin mihi appareat quod tangam duo pisa in casu posito
ideo tunc non decipior nec decipi dicor sicud ille decipi circa hoc di
ceretur qui assensit rem ita esse absque dubitatione sicut apparet ita diceretur
in proposito 2o modo exposito li decipere quod licet filio dei secundum animam ap
pareat et indubitanter iudicet sic quia tamen secundum substantiam cogitativam dei iudicat evidenter quod non erit sic sicut eius anima
vel ipse secundum animam iudicat ideo non decipitur 2o modo sumendo deci
pi totam autem deductionem quaia probatur non posse assentire postquam
assenserit concedo de assensu creato sed si assensus posset esse et simul non esse
assensus vel cognitio esse et non esse [possible correction] ut isti dicunt hoc videtur non inconvenienter dici
sicut patet de assensu et iudicio quo nunc deus assentit me hic sedere
nam sicut assensus dei de alico potest esse et non esse assensus de tali ita potest
assensisse multis et potest contigere christo ita est de facto quod multis
assenserit utpote quod a salvabitur et b reprobabitur et sic ita et tamen libere
potest nunquam sic assensisse nec iudicasse cuius ratio est quia
assensus suus potest esse et non esse assensus igitur a simili in proposito cum uterque
vero assensus fuerit praecise respectu futuri quod ideo addo quia deus non potest non as
senssise quin fuerit natus et sic de aliis quae in praeteritum transierunt

8
ad 9m dicendum quod intimatio sine informatione non sufficit ut supra probavi
verum est etiam quod illud obstat quod apponitur scilicet quod repungnat animae christi in
telligere
infinite infinitate intentionis quae formaliter intellegat et hoc patet
per 3a argumenta quae ad hoc ponuntur distinctione 14 huius 3ii capitulo 1 sicut supra arguendo
ad principalem patuerit primum est qui in nullo creatura aequetur creationi anima
autem christi creatura pura est igitur in nullo aequatur creationi igitur nec in sa
pientia non igitur cum deo eleemosyna habet sapientiam haec ilae quod etiam concedit licet materia
secundum eum sciant

92m est illud si anima ita aequalem habet cum deo sapientiam
non igitur deus in omni bono maiorem habet sufficientiam quam eius crea
tura consequens falsum ut concedit dicens respondendo quod si omnia sciat tamen etiam in
scientiam maiorem habet sufficientiam deus quam anima illa

103m argumentum est
auctoritas cassiodorius dicens quod homo assumptus id est humanitas assumpta
divinae substantiae aequari non potest in scientia vel in alio verum est igitur quod anima
christi infinite infinitate intentionis intelligere non potest sed cum dicitur S127rb
quod nec oportet hoc etiam si intelligat intentione increata quia per eandem
notitiam creatam potest anima nunc intelligere intense nunc remisse nunc
omnino non intelligere nego et tamen probatur quia aliter per eandem visione dei non posset
beatus videre nunc hoc nunc illud et non hoc verum est et cum probatur 2o per mini
mum visibile et per hoc quod non est dare ultimum rei permanentis
in esse dico quod non contingit dare minimum visibile ut alias ad
idem respondi
et dato quod sit ad hoc in instanti ultimo erit ita qualitas
secundum se et quo ad quamlibet partem nec in instanti ultimo erit ibi qualitas
visio

11circa quod declarenduem primo sunt aliquae viritates supponendae
et 2o alique inferendae supponendum est primo secundum philosophum primo
caelo et metaphysica per 16 et per commentatorem ibidem quod potentia activa fortis si debet describi
secundum suam fortitudinem debet diffiniri per maximum quia potest ut si quis possit
in tanto tempore per suam fortitudinem ambulativam seu motivam
ire multas levitas ve; per robur suum levare pondus semper
ad placitum eius puta quod potest levare talenta 100
ire stadia 100 ut veniemus ad finem et excellentiae virtutem
licet posset quae minus puta levare 20 talenta et ire stadia
10 enim potest 100 potest 20 secundum philosophum et bene name experientia do
cet hoc

122o supponendum est cum philosopho et commentare eodem sed commento quod debilitas
potentiae activae seu potentia activa penes defectum seu deficientiam
describenda diffiniri debet per minimum sibi inpossibile vel primum inpossibile
sibi puta qui non potest ire mille stadia non potest ire mil
le et unum dicit philosophus si potest uve 999 stadia destiribi debet
igitur eius debilitas non per hoc quod non potest ire mille et unum quia
hoc non est minimum seu primum in quod non potest sed dici debet quod inpotens
est ire est ire mille quod sibi aliis verbis si de eadem potentia activa
describere dobeam quantum potest describam per maximum quod potest si debeam
describere ubi deficit vel quantum non potest describam per minimum
quod non potest

13Notandum tamen quod iste descriptiones factae secundum quantitatem
continuam vel intenionalem non possunt simul convenire eidem potentiae sed quandoque
una descriptio convenit potentiae activae quandoque alia et nunquam am
bae simul eidem numquam inquanta utraque facta secundum magnitudinem
molis vel virtutis name eo ipso quod a potest virtute sua activa
movere se usque b praecise vel sol vel aliu alteratum in passo sic
dispositio et tamen distante causare formatam sic praecise intensam
inpossible est dare minimum in quod non potest nec in hoc exemplo nec in
illo quia illud minimum in quod non posset excederet illud maximum
in quod posset et ex quo sunt eiusdem rationis esset dare in quanto
excederet et illud divisibile est et per consequens totum resultans ex illios
divisibili et residuo non erat minimum in quanto non potatere ex quo
potestise potatere per datum in maximum assigratum ideo p signatere de
scepsit per minimum magnitudinem et non per quantitatem continentiam vel
intellectualem desivido enim et exempliando in intis magnitudinem cuiusmode
quanti bonum sciat descriptom ubicumque euis reliqua posito n quod
possim ire participatione 100 stadia tuum hoc bonum sciat quod prima
intelligentido stadia in quod quam non possit sic 100 et universis et de
silibam similem iudicativam hcar

143o sippositum est tuum per et idem
composito salutem sed quod potentia passuia describrem per minimum
a quo potest pati per absolute boqoudo quod rt per minimum quam vel a
tali distincta et sic de talis circumstancis apponendis et totum deus inced mini
mo a quo vel maximo a quo non per si exinte quod per pro in de
substantivu et substantivum titulo ideo substiet minimum nature xnauere substantivum
in existentes dare non contingit sic autem destribare potentia activa
per passiva uno modo vel alio ut praedictis sufficit philippo ad propositionum
sium in activa plom quam prosuit ut sibi inponit p quod aliquid
mtrite magnitudinem cuius oppositam intendit probare